PiepVandaag.nl onderhoudt nauwe contacten met dierenbeschermingsorganisaties in binnen- en buitenland over de omstandigheden waarin de Roemeense zwerfhonden verkeren. Via Save the Dogs ontvingen we dit indringende ooggetuigenverslag, van een dierenhulpverlener die samenwerkt met Romanian Animal Rescue. Anda Popescu werkte deze maand 2,5 dag in een overheidsasiel aan een castratie- en sterilisatieproject.

ooggetuigenverslag
Foto via Save the Dogs

Onlangs ben ik in een overheidsasiel (public shelter) in Roemenië geweest. Het idee stond me enorm tegen, omdat ik sinds de massamoordwaanzin begon, het asiel van Moreni niet meer in kon. Ik was bang door te draaien. Maar naar dit asiel besloot ik toch te gaan, om te helpen bij de castratie en sterilisatie.

Liefde geven

Ik wist dat het bijna onmogelijk voor me zou zijn om de verleiding te weerstaan de hondenvangers te slaan, het liefst met de bloedige metalen lus van de tangen die ze gebruiken om straathonden te vangen. Toch was ik vastbesloten te gaan, er was werk aan de winkel. Ook was ik zo naïef om te denken dat ik die arme honden nog wat liefde kon geven: ik wilde ze laten weten dat ze niet alleen en nutteloos waren, dat er nog iemand is die om ze geeft.

Gebroken

Hoewel ik mijn best deed, waren de meesten van hen zo gebroken van binnen, dat ze nergens op reageerden. Mijn woorden weerkaatsten op het lege omhulsel van wat ooit een liefdevolle, intelligente hond vol vertrouwen was. Het enige wat resteerde, was een zak botten, een verslagen geest, een lege, doodsbange blik, waarin ik niets kon lezen. Sommigen lieten hun tanden zien, anderen trokken zich terug in een hoek bij slechts een lichte aanraking, sommige honden probeerden me zelfs te bijten… Ze wilden allemaal met rust gelaten worden, wilden dat alles en iedereen verdween, wij, zij zelf, de hele wereld.

Even rust

Het was zo fijn om ze te zien slapen toen ze onder verdoving waren. Voor een uur of twee voelden ze geen ontzetting, angst, pijn en honger.  Voor een uur of twee  konden ze nog de hoop hebben dat ze wakker zouden worden in een thuis en dat alles wat ze hadden meegemaakt een boze droom was geweest. Ik zag ze ontwaken, slechts een paar waren nog blij een vriendelijke stem te horen. Maar voor de meeste honden ging de verschrikking door, nog voor ze goed en wel wakker waren.

ooggetuigenverslag
Foto via Save the Dogs

Na de tweeënhalve dag die ik daar doorbracht realiseerde ik me dat, als honden in handen van de autoriteiten zijn gevallen, ze alleen nog gewelddadig behandeld en vernederd worden. Als ze geluk hebben, krijgen ze nog een handje droge hondenbrokken op het altijd vochtige en smerige beton van de vieze kennel. Op meer dan dat hebben ze geen recht, als ‘verachtelijke kindereters’. De enige interactie met mensen die de honden in het asiel nog meemaken is via vangstokken, metalen tangen en trappen. Geen wonder dat ze zo moeizaam reageerden op mijn pogingen ze aan te raken: aanraking van mensen staat gelijk aan pijn.

Hardhandig

Om ze naar de operatieruimte te brengen, werden ze aan hun nek meegesleept, alsof ze aardappelzakken waren. Daarna stopte men ze in kleine metalen kooien die over hardhandig over het beton werden gesleurd, wat veel herrie maakte.

Daarna waren de meeste honden al zo doodsbenauwd dat de vangstok weer gebruikt moest worden om ze stil te houden terwijl ze onder verdoving werden gebracht. Na de operatie kwamen ze bij in grotere kooien, waarna ze weer op dezelfde manier naar hun kennel werden gesleept.

Wanhoop en angst

Ik vraag me af of ik ooit onder woorden kan brengen hoe wanhopig en angstig ze piepten en aan hoeveel pijn en vernedering ze dagelijks worden blootgesteld.

Ze zijn omringd door onverschilligheid en niets kan door die dikke muren heen breken. Eerst zag ik hoe wanhopig ze de vangstok probeerden te ontwijken. Ze spartelden en struikelden helemaal terug naar de kennel. Maar omdat ze hier niets mee opschoten, legden ze zich neer bij hun ellende.

Wie luistert?

Ik kan alleen maar zeggen dat hun gehuil het meest hopeloze geluid was dat ik ooit heb gehoord. Een mengeling van hoge en late tonen, die langzaam wegstierven, waardoor je zelf voelde wat ze allemaal hadden meegemaakt. Een schreeuw zoals van een gewond dier, terwijl ze zich ervan bewust waren dat het allemaal voor niets is en hun stem nooit gehoord zou worden. Het enige dat ze nog konden doen was hun verdriet laten horen, zoals een weeskind zou doen om zichzelf te troosten.

De meeste dieren waren wandelende skeletten. Vies, vol wonden en vlooien. De dagelijkse marteling die ze ondergingen was goed aan hun lijven te zien en dat alleen omdat ze het waagden geboren te worden, zonder hierom te vragen.

Geld besparen

De manier waarop de honden over de kennels worden verspreid is idioot, tenminste, vanuit het oogpunt van een normaal denkend mens. Met deze strategie willen de autoriteiten nog wat euthanasiespuiten uitsparen. Als je een kleine hond in een kennel stop met 3-4 grote honden, is het logisch dat het het kleine dier zo goed als niet zal lukken iets te eten te bemachtigen.

ooggetuigenverslag
Foto via Save the Dogs

Terwijl ik enorm veel moeite moest doen om mijn walging en woede jegens hen en alles waar de regering mee bezig is te verbergen, vroeg ik de hondenvangers waarom ze de kleine honden niet in 1 of 2 kennels konden huisvesten. Het simpele antwoord was ‘daarom niet’.

Vangstok is martelwerktuig

Ik wil zo goed mogelijk uitleggen wat een vangstok voor een hond in een overheidsasiel betekent (en ik denk dat ieder levend wezen dit kan begrijpen). Zodra ze de stok zien, weten ze dat er geweld zal volgen (volgens mij is hieraan in geen enkel Roemeens overheidsasiel gebrek). Ze zijn als de dood tot ze de lus om hun nek voelen. Soms duurt het een paar minuten voor de hondenvanger hierin slaagt. Dan wordt de keel afgeklemd waardoor de honden verstikken. Ze raken in paniek, schreeuwen, happen in de lucht, hun ogen worden groot van angst, ze hijgen en hun hart staat op springen. En dit is nog maar het begin.

Als het te lang duurt voor de hondenvanger de lus om de hondennek krijgt en de hond ontsnapt, wordt de vanger kwaad en nog wreder. Soms, als de hond zo stribbelt om te ontkomen, raakt de lus om zijn snuit, borst of buik, of om zijn voorpoten. Maar dit maakt niet uit, het gaat de hondenvanger erom dat hij de hond te pakken heeft. Daarna krijgt het dier bijna geen adem meer en is zijn ellende compleet. Hij probeert te schreeuwen, verstikt, hijgt als een bezetene en laat zijn plas lopen.

Gevoelloos en onverschillig

Maar de hondenvanger is nooit onder de indruk, voor hem hoort dit bij een gewone werkdag. De lus wordt nooit losser gedraaid, want de hondenvanger voelt niets bij wat hij ziet.

Bijna elke handeling met een hond in een overheidsasiel gebeurt met een vangstok. Eenmaal gevangen wordt de hond achter de hondenvanger aangesleept, ongeacht de afstand, ongeacht hoe strak en op welke manier de honden in de lus vastzitten, ongeacht hoe ze gillen of proberen te ontsnappen. De vangers behandelen de honden zo onverschillig alsof ze met een zak cement van doen hebben. Omdat het allemaal niet meevalt (bedenken hoe ze hun opdracht moeten aanpakken, niet de pijn en vernedering die ze het dier aandoen), letten de hondenvangers niet op wat er achter hun gebeurt: ze richten zich alleen op het volbrengen van hun taak. Het is gewoon een werkdag.

Gebroken hart

Toen ik vertrok was mijn hart gebroken. Ik voelde afschuw en was doodsbang. Als ik nu om me heen kijk, kan ik niet begrijpen dat mensen nog zo vredig kunnen leven, hoe het mogelijk is dat er nog mooie dingen in de wereld zijn, terwijl er zo veel pijn en ellende in de vernietigingskampen in Roemenië voorkomt.

Vluchten voor de waarheid

Is het niet mogelijk om te leven zonder andere wezens pijn toe te brengen, zeker degene die zichzelf niet kunnen verdedigen? Omdat ik een typisch egoïstisch mens ben wilde ik ervandoor, terug naar huis rennen, mezelf omringen door mijn familie en twee honden en alles vergeten wat ik zag. Ik wilde de gruwelijke dingen die ik in dat overheidsasiel gezien heb vergeten (ik weet zeker dat ze allemaal net zo erg zijn, zo niet erger), vergeten dat duizenden dieren afschuwelijk veel lijden, elke minuut van hun leven. Ze begrijpen niet waarom: ik zag het in hun ogen, naast de ontzetting, steeds dezelfde vraag ‘waarom?’. Ik kan het zelf niet begrijpen, wie wel?

Helaas heb ik geen oplossing om deze arme dieren te redden uit de hebberige handen van ‘mensenliefhebbers’. Te veel zijn er al dood gegaan, te veel zijn dood van binnen, uitgeput door honger en ziekte. Slechts een paar kunnen er nog gered worden van deze nutteloze en barbaarse onderdrukking.

Doe iets!

Maar ik weet dat we een eind kunnen maken aan deze sinistere grap (een grap ja, ten koste van die idioten die nog steeds geloven dat deze vorm van ‘humane euthanasie’ iets oplost) en misschien wel eerder dan we denken. Castreer/steriliseer je dieren, vraag hulp en organiseer castratie- en sterilisatiecampagnes in je dorp. Praat met zoveel mogelijk mensen en overtuig ze ervan hun dieren te laten steriliseren. Ga naar gemeentevergaderingen en probeer ze ervan te overtuigen dat dit de enige oplossing is. Geef een donatie of zamel geld in voor castratie- en sterilisatiecampagnes, maak flyers, schrijf artikelen, tattoeer het op je voorhoofd. Grootschalige sterilisatie van alle zwerf- en huisdieren is onze enige verlossing.

Kwaad moet bij de wortel worden uitgeroeid, net als in elk verhaal over bloedzuigende monsters. Hoewel het niet onze lichamen zijn die bloeden, moeten we onze zielen redden van eeuwige vervloeking.

Anda Popescu

PS: Voor wie zich afvraagt waarom we dieren die er zo slecht aan toe waren hebben gecastreerd en gesteriliseerd: honden fokken overal, ook als ze uitgemergeld of ziek zijn. Als we kunnen voorkomen dat er meer honden komen die dezelfde afschuwelijke behandeling als hun ouders moeten ondergaan, dan moeten we dat doen. Die arme honden hebben tenminste geen last meer van hun hormonen en hoeven geen bevalling te ondergaan. Castratie/sterilisatie is nooit zinloos als het voorkomt dat andere dieren in de hel moeten leven.

©PiepVandaag.nl Angelique Lagarde


Strijd mee tegen dierenleed!

Zonder jouw hulp kunnen House of Animals en Animals Today niet verder groeien en dieren een stem geven. Waardeer je wat wij doen, steun ons dan met een (eenmalige) donatie.