In de voedingsindustrie is een duivels dilemma ontstaan. Niet vanuit compassie en medeleven maar vanuit financieel gewin en de steeds grotere groep van mensen die zich het lot van dieren aantrekken. Eén van de wrede bijkomstigheden van de melksector is het scheiden van moeder en kind. Maar deze dierenmoeders en kinderen hebben een geluid gekregen, een stem in de politiek!

moeder
Moeder en kind bij elkaar | Foto: Pixabay

Vannacht, bij het voeren van de paarden, miste ik een enthousiast op eten wachtend paard. Niet goed, foute boel. Lichten aangedaan en daar lag ze. Acute koliek. Uitgestrekt, bevend en zwetend met opengesperde ogen. Eén, ik ren naar de telefoon, dierenarts en twee ik probeer haar overeind te krijgen. Een paard moet staan met koliek, moet bewegen.

Nu is een paard van een paar honderd kilo niet zomaar overeind te krijgen en vaak moet je niet al te zachtzinnig zijn om het voor elkaar te krijgen. Maar het lukte. Ze was er zeer slecht aan toe gaf geen reactie op prikkels meer en stond als een dronkenman op een boot te zwaaien.

En daar was haar zoon, hij is nu 9 jaar. Ik heb ze nooit bij elkaar weggehaald natuurlijk. Ik doe dat niet, er is niets wreder dan het scheiden van moeder en kind. Soms als er stress, spanning of pijn is gaat Puck, haar zoon naar het uier en drinkt hij nog, 9 jaar oud! Puck werd onrustig en snoof langs de flanken van zijn moeder, drukte zijn neus tegen haar wang, duwde haar vooruit. Begon zacht te hinniken en liep uit de box. De roep van een veulen naar zijn moeder word zelfs niet door een stervende merrie genegeerd. Ze stapte wankelend achter hem aan.

Toen de dierenarts kwam en haar intraveneus een pijnstiller wilde geven was dat onmogelijk. Tot haar zoon met zijn neus tegen de hare ging staan. Nee,  we konden niet in het licht gaan staan dus de dierenarts moest op gevoel prikken. Want ze moest daar zijn, waar haar zoon was. Zij gaf hem het leven 9 jaar geleden en hij gaf haar het leven gisteravond.

Een moederkoe heeft exact dezelfde instincten als een paard of zelfs een mens. Die oerdrift haar kalf te voeden en te beschermen is net zo groot en de band door de geboorte ontstaan, net zo diep.

moeder
De band is net zo diep | Foto: Norma Miedema

Maar nu het grote dilemma van de vee-industrie. Er moet rendement uitgehaald worden, tegen minimale kosten. Er moet een kalf geboren worden om de extreem hoge melkafgifte te waarborgen. Elk jaar!!! Elk jaar opnieuw.

Selsa, mijn merrie geeft na 9 jaar nog steeds melk, veel melk als het moet. Na de brand die ons trof en de paarden zeer geraakt waren door alle angst en spanning, bolde haar uier op als nooit tevoren. Troost en voeding en dat na 9 jaar. Daar was niet elk jaar een veulen krijgen voor nodig, het was er gewoon. Helaas vermindert de melkafgifte zo drastisch als er niet maximaal gemolken word, dat het kalf bij de moederkoe weggehaald word.

Maar nu wordt alles anders, want volgens het voorstel in de Tweede Kamer mag het kalf bij de moeder blijven. Er word geld vrij gemaakt om te onderzoeken hoe dat dan moet????

En dan nu de hamvraag: hoelang? Hoelang mag de moederkoe van haar kalf genieten en andersom en hoelang mogen ze de tijd nemen om een band op te bouwen. 3 weken, 4 weken tot wel 6 weken heb ik gehoord… Het spijt me beste vechters voor de rechten van moeders, dit maakt het verlies en verdriet alleen maar groter. Pas bij 6 maanden beginnen we over een diervriendelijke periode te spreken.

De hele veehouderij moet op de schop, maar vooral het consumeren van dierlijke producten moet op de schop. Een koe 5 jaar melken kan best zonder af te kalven, maar de kaas mag niet te duur zijn. Een kalf bij de moeder laten een redelijk normale periode van 6 maanden is best haalbaar (alle fysieke problemen die daar volgens de veehouderij uit voort komen is best iets aan te doen, zoals leververvetting bijvoorbeeld). Als de producten drastisch in prijs verhogen. En nee, het is niet zo dat zuivel dan een luxeproduct word. Het word een kwaliteitsproduct waar je wat minder van eet en wat meer van geniet. Het word een kwaliteitsproduct waar de dieren wat aan hebben, hun levenskwaliteit!

Want als ik mag kiezen uit de opties? 3 weken, 4 weken, 6 weken of 8 weken, dat leed is niet te overzien. De pijn word nog veel groter voor moeder en kind, immers er is een intense hechting ontstaan. En er is geen sprake van… Ze weten niet beter! En ik kan dat bevestigen. Ik heb schreeuwende koeien naar hun kalfje gezien. Een zo korte periode is onnoemelijk wreed (al besef ik me terdege dat het een begin is op de goede weg) en veel wreder nog dan het direct scheiden van moeder en kind.

Selsa is aan haar laatste eindje leven begonnen en straks zullen moeder en kind gescheiden worden door de dood. Wie weet, als ze in wilde kuddes hadden geleefd, was Puck eerder weggegaan bij zijn moeder om als jonge sterke hengst zijn eigen kudde te gaan vormen. Maar wisten jullie dat zelfs 10 jaar later moeder en kind elkaar herkennen en begroeten vanuit de diepe band die is ontstaan tussen ze?

Maar die wereld gaat steeds verder verloren, de wereld van vrije dieren in de natuur. Wij mensen hebben alles overgenomen er is straks geen ruimte meer…

Ik heb het antwoord niet, geen pasklare oplossing, ik heb wel ideeën zodat boeren de tijd en de financiële compensatie krijgen waar ze recht op hebben. En dieren hun eigenwaarde weer terug krijgen, waar ze recht op hebben. Dat er een positieve samenwerking ontstaat tussen mens en dier in plaats van uitbuiting, geestelijke en (soms) lichamelijke mishandeling van dieren. Met respect en eerbied met onze mede wereldbewoners omgaan.

Dieren het recht gunnen op te groeien bij hun moeder, waar veel gezondheidsproblemen ook mee voorkomen kunnen worden en veel ziektes die nu rondgaan in de vee industrie wellicht tot het verleden gaan behoren.

Helaas zullen mijn ideeën zijn als stof in de wind en de tijd schrijdt voort. Tijd, die de aarde misschien niet eens meer heeft met de snelheid waarmee we haar leeg aan het consumeren zijn.

De geboorte is en was altijd het begin van alles, van elke vorm van leven. De moeder het symbool van vruchtbaarheid, van leven. Wat ik vannacht zag gebeuren was eigenlijk geen wonder, het was de natuur, de natuurlijke liefdes band tussen een moeder en een zoon. Zo hecht dat de dood een halt toe geroepen werd. Maar ik ervoer het als een wonder, als een geschenk. Wonderen en geschenken waar de wereld zo verschrikkelijk veel behoefte aan heeft.

Selsa gaf Puck zijn leven 9 jaar geleden en puck gaf het haar vannacht terug. Wij mensen geven heel veel dieren het leven, immers zonder onze interventie waren ze niet geboren. Tijd dat we ze het ‘echte’ leven geven. Zonder dat op voorhand al van hen te nemen!!!

Liefs Norma.

Norma Miedema runt Norma’s Universum, een opvang voor afgedankte dieren, ze schrijft en is kunstenaar. Norma’s motivatie is even simpel als hartverwarmend: ze helpt dieren die door mensen aan hun lot overgelaten zijn. Eerst gedomesticeerd en aangepast aan menselijke wensen en vervolgens verwaarloosd of achtergelaten. Op 7 juni brak er brand uit in Norma’s dierenopvang, waarbij meerdere dieren om het leven kwamen.

©PiepVandaag.nl


Strijd mee tegen dierenleed!

Zonder jouw hulp kunnen House of Animals en Animals Today niet verder groeien en dieren een stem geven. Waardeer je wat wij doen, steun ons dan met een (eenmalige) donatie.