Een hond leren alleen te zijn, is dat zo anders dan zo anders dan bij mensenkinderen? Kun je je nog herinneren dat je als kind plots bang was omdat je ineens alleen of verlaten waande? Zonder moeite kan ik zo een heel aantal jeugdverhalen daarover oplepelen van diverse mensen.

Beagle alleen
Foto: 27147 / Foter / CC BY-NC-ND

Zelf ben ik vroeger wel eens op wintersport geweest. Wat een feest in de sneeuw! Onder het mom ‘jong geleerd, oud gedaan’ ging ik in een skiklasje mee. Een prachtplan want op die leeftijd ben je nog vlak bij de grond en lekker lenig. Met wat vallen en opstaan was er zo een begin gemaakt met het skiën. Ik vond het echter maar wat spannend! Al die vreemde kinderen en een vreemde ski-juf. In een onbekend wit sneeuwlandschap. Op dag drie was de klas op weg terug. Ik skiede achteraan en kwam ten val.

Daar lag ik in de sneeuw. Voor ik overeind was, waren juf en skiklas al verdwenen. Het enige in mijn blikveld was sneeuw, sneeuw, nog meer sneeuw en een grote heuvel. Direct raakte ik in paniek. Ik keek om me heen en begon te dwalen. Nergens zag ik iets bekends. De tranen biggelden al snel over mijn wangen. Na een eeuwigheid besloot ik over de grote heuvel te klimmen.

Daar stonden mijn ouders op hun gemak met de ski-juf te praten. De eeuwigheid bleek geen eeuwigheid. De heuvel leek in hun ogen lang zo hoog niet. Niemand had me nog gemist. Mijn ouders probeerden me nog te troosten. Ik was toch vlakbij geweest. Net achter die heuvel en maar even uit het zicht?

Het kwetsbare kleine kind dat ik was had het echter geheel anders ervaren. Nu nog kan ik de paniek voelen als ik terugdenk aan die ervaring. Van de skilessen zelf bleek jaren later helaas minder te zijn blijven hangen.

Het ene kind is het andere niet. Misschien herinner je bij het lezen van deze column direct een situatie waarin je je als kind verlaten waande. Misschien is er geen enkele herkenning. Er zijn namelijk ook kinderen die ‘de angst om alleen te zijn’ nauwelijks kennen. Zij zijn altijd maar ‘zoek’. Een nachtmerrie voor de ouders. Als ze worden teruggevonden, zijn ze zich van geen kwaad bewust. Ze waren alleen maar even druk ergens mee bezig. Of liepen achter iets interessants aan.

Mensen zijn verschillend. Honden ook. De ene hond is veel relaxter en zelfstandiger dan de andere.  Daardoor kan de ene eigenaar zijn hond zonder al te veel oefening alleen laten. Terwijl de andere eindeloos lang bezig is zijn hond het alleen zijn te leren. Bij die honden werk je in ministapjes aan het alleen zijn. Even kort in een andere kamer zijn. Eerst met de deur open, dan dicht. Een soort ‘kiekeboe’ voor honden. Daarna seconde voor seconde opbouwen. Alles om het paniekgevoel bij de hond te voorkomen.

Want die paniek is in de wereld van de hond heel reëel. Het kapotte bankstel, de plas op de vloer of het geloei zijn geen wraak op jouw vertrek. Het zijn uitingen van stress.

Langzaam opbouwen is een heel karwei. Maar de hond die het nodig heeft, heeft er recht op. Omdat de ene hond de ander niet is, net zoals het ene kind het andere niet is.

Ineke van Herwijnen, directeur Hondenbescherming.nl ©PiepVandaag.nl


Strijd mee tegen dierenleed!

Zonder jouw hulp kunnen House of Animals en Animals Today niet verder groeien en dieren een stem geven. Waardeer je wat wij doen, steun ons dan met een (eenmalige) donatie.