AnimalsToday kreeg een ingezonden brief van een lezer, die een 1 ster Beter Leven-kijkstal bezocht tijdens de hitte van afgelopen weken. Met mooie woorden online, via informatieborden en blij lachende roze varkentjes, krijgen bezoekers en consumenten een gruwelijke leugen voorgeschoteld over de intensieve veehouderij, aldus de briefschrijver.
Zover mijn oog reikt zie ik schuren. Voor een van de schuren wapperen roze vlaggen, met daarop blij lachende varkentjes. Verderop staat een bord met de wervende tekst:
“Kom binnen in de zichtstal met een 1 ster Beter Leven-keurmerk van de Dierenbescherming.”
Ik open de deur van de zichtstal, want ik wil wel eens weten wat er binnen te zien is. Plots sta ik oog in oog met heel veel varkens. Vleesvarkens noemt de sector ze. In werkelijkheid zijn er in de kijkschuur helemaal geen lachende, vrolijke varkens, zoals de vlaggen en borden buiten suggereren en commercials ons wijsmaken. Eenmaal binnen blijkt dat opnieuw een leugen.
Opnieuw een leugen
Wat ik in de kijkstal zie zijn varkens vol angst, met striemen op hun doffe lichamen. Hun ogen zijn rood ontstoken door de erbarmelijke luchtkwaliteit. Ze kijken me droevig en bang aan. Staartjes hebben ze niet; die zijn er toen ze nog klein waren onverdoofd afgeknipt. Een bord in de zichtstal geeft als uitleg dat de varkens hierdoor niet in elkaars staarten kunnen bijten. Anders dan liggen of staan kunnen ze niet. Deze varkens vervelen zich eindeloos, dag in dag uit. Dan is het begrijpelijk dat ze uit frustratie in elkaars staarten gaan bijten. Maar daar is dus een oplossing voor: de staartjes afknippen.
Ik filmde in de kijkstal hoe weinig ruimte de varkens hebben:
.
.
Ik zie de stompjes, waar eigenlijk hun prachtige krulstaart zou moeten kwispelen. Stel dat je bij puppy’s de staart afknipt, dan word je tegenwoordig voor gek verklaard en bovendien is couperen van staart of oren zonder medische noodzaak bij wet verboden. Maar bij varkens wordt het ‘trots op de boer’ genoemd. Afknippen van staarten bij varkens is overigens net zo verboden als het afknippen van staarten bij puppy’s. Alleen bij varkens wordt het nog altijd gedoogd. De dieren zijn fysiek aangepast aan de omgeving, terwijl de omgeving juist afgestemd zou moeten zijn op de levensbehoeften van het dier.
Harde vloeren
Waarom doen we het ene dier zoveel leed aan en vertroetelen we het andere dier? Varkens zijn zeer intelligente en vriendelijke dieren, die weten en voelen hoe ellendig hun bestaan is. Ondertussen zie ik hoe een varken op een ander varken plast. Dit terwijl ik weet dat varkens van een schone leefomgeving houden en nooit in hun eigen plas of poep zouden gaan liggen. Als het warm is, zijn ze het liefst buiten in een modderpoel. Als het koud is bouwen ze het liefst een nest van stro, maar hier liggen ze op harde betonnen en houten vloeren met spleten om de mest en urine af te voeren.
Bij ieder geluidje schrikken ze en raken in paniek. Ze kruipen daarbij over elkaar heen om op een andere plek te kunnen gaan liggen. Dit levert striemen op. Wanneer een van de varkens krijst omdat het geplet wordt door een ander varken, krimp ik zelf ook ineen. Dit voelt zo oneerlijk en totaal onbegrijpelijk dat dit legaal is.
Keurmerk?
De kale en te krappe hokken liggen vol met varkens. Dit een stal noemen is quatsch: dit zijn fabrieken waarin dieren niet meer zijn dan een zak stenen. Waarom krijgt dit een Beter Leven-keurmerk? Ik heb echt geen idee, maar het kan dus blijkbaar nog slechter dan dit. Varkens houden van spelen en rennen met elkaar, maar hier in de kijkstal kunnen ze geen stap verzetten.
De penetrante ammoniakgeur maakt het ademen moeilijk en onaangenaam. Wat moest dit erg zijn voor de varkens. Zij liggen dag en nacht in hun eigen pis en poep, tot ze tussen de 5 en 6 maand oud zijn. Door het samengaan van urine en mest ontstaan giftige gassen in de schuur. Hoe dat voelt heb ik nu zelf ervaren. Het is gewoon niet te beschrijven hoe vreselijk heftig die lucht is om in te ademen en wat dit in korte tijd al lichamelijk met mijzelf doet. Ik krijg hoofdpijn en een misselijk, bedompt gevoel in mijn maag.
Ik hoor de varkens zwaar ademen en zie dat sommige ontstoken ledematen hebben. Ondertussen lees ik veel opgewekte teksten in de folders, die ik mee mag nemen. Geen woord komt overeen met wat ik in werkelijkheid zie.
Stalklimaat varkens helemaal niet ‘pico bello’
Op de dag van mijn eerste bezoek is het 24 graden. Ik weet dat het een week later meer dan 30 graden wordt en besluit dan nogmaals te kijken hoe de varkens eraan toe zijn. Ik lees op verschillende sites van de sector lovende woorden dat het klimaat in de stallen tegenwoordig ‘pico bello’ is. Maar bij 24 graden is dit al geen werkelijkheid, dus wat zal ik bij meer dan 30 graden aantreffen?
Weer open ik de deur van de zichtstal. Die dag is het rond de 32 graden buiten. Ik tref hetzelfde aan als de week ervoor, alleen zie ik nu dat de varkens hijgen, hun lichamen trillen en sommige zijn aan het schuimbekken. De varkens weten zich geen raad, want ontsnappen aan de warmte kunnen ze niet. Wat een leugens schotelt de sector ons voor over een ‘pico bello’ stalklimaat. Dit voelt warmer dan een sauna! Stel jezelf maar eens voor dat je opgesloten zit in een sauna. Dat overleef je niet, dat is zeker.
Heftige hittestress
Ik zie varkens met heftige hittestress, wat fataal voor dieren kan zijn als er niet snel een dierenarts komt. Maar een dierenarts komt niet. Er is helemaal niemand in de schuur om naar de varkens om te kijken. Echt alles in zulke schuren gaat automatisch. Wel zo makkelijk voor de boer, dat scheelt weer een arbeidsmigrant inhuren.
.
.
Ik wil de varkens een tijdje observeren maar het zweet druipt van mijn lijf. Ik voel me dizzy en wil naar buiten stappen. Dan valt mijn oog op borden met namen als Rabobank, ForFarmers, Vion, Boer in de Klas en Trotse Jonge boeren. Zuurstof heb ik nodig, want deze hele omgeving werkt verstikkend. De varkens moet ik achterlaten in de bloedhete, potdichte schuur en dat voelt zo ontzettend naar.
.
Ogen vol verdriet
Op het moment dat ik de varkensstal verlaat komt er een truck aangereden van destructiebedrijf Rendac. Hij opent de grote ijzeren bak, waar de varkens in komen te liggen die zijn dood gegaan in de schuur. Het eerste wat ik zie als de dode varkens opgetakeld worden zijn hun wijd openstaande ogen, soms blauwe en soms bruine. Ogen vol verdriet en krassen, precies zoals ik me voelde. Darmen liggen uit hun lijven en bij sommige sijpelt nog bloed uit de neus of mond. Deze varkens, waar het leed vanaf druipt, zijn dood.
.
Gemartelde dieren eten
De varkens in de stal worden nog wat langer gepijnigd. Over niet al te lange tijd worden ze in een truck gesleept en in een slachthuis bruut afgeslacht. Daarna liggen de varkens onherkenbaar in het vleesschap van de supermarkt, want consumenten moeten er vooral niet aan herinnerd worden dat ze gemartelde dieren eten.
Ik wil wel dat consumenten hieraan herinnerd worden. Daarom vertel ik over deze dieren. Over hoeveel pijn ze moeten doorstaan, over hoe ze gedwongen in een afschuwelijke omgeving moeten leven en gekleineerd worden. Dat ze geestelijk gek gemaakt worden en doodziek zijn van de stresshormonen, die door hun lichaam gieren. Ik weet zeker dat er ooit – en dat is eerder dan we denken – met afschuw wordt teruggekeken op wat al deze dieren is aangedaan. Lieve varkens, lieve alle dieren, het spijt me zo.
Stop de leugen, kies (h)eerlijk plantaardig
Zie je lachende varkens, kippen, geiten of koeien op foto’s, met teksten dat dieren een goed leven hebben? Het is allemaal één grote leugen. Een Beter Leven-keurmerk is misleiding. Ik zag het met eigen ogen en jij kunt het ook zien. In Nederland leven vrijwel alle ‘productiedieren’ in stallen als deze. Zo verdient de intensieve veehouderij zijn geld. Laat je daarom niet langer misleiden en stop die leugen. Kies voor (h)eerlijke plantaardig.
Naam inzender bekend bij de redactie.
.
- Lees ook op AnimalsToday: Ondanks verbod nog steeds kalfjes in hete iglo’s
.
Karen’s blog: SAM op YouTube House of Animals – Animal Crime Unit!
©AnimalsToday.nl
Ingezonden brief: De leugen van de lachende roze varkentjes
