Knoeien met het DNA van honden om de hond passend te maken bij de mens? Geneticus Matt Walker is maar al te blij dat hij naast zijn beagle op de bank kan zitten zonder te niezen. Maar beagle Bailey? Het is nog maar de vraag hoe blij zij moet zijn met het geknutsel in haar honden-DNA.
Afgelopen 5 augustus werd een wetenschappelijk artikel gepubliceerd over de geboorte van twee ‘hypoallergene’ beagles als gevolg van het aanpassen van hun DNA. De Amerikaanse wetenschappers zijn hier druk mee bezig geweest, en dat was niet om gezondheidsredenen voor de honden. Het ging om voordelen voor de mens. Hoe kunnen we het DNA van de hond veranderen zodat mensen niet meer allergisch zijn voor de viervoeters? Een vrije interpretatie van de onderzoeksvraag.
Hype over de hypoallergene labradoodle
Tegenwoordig is de ‘hypoallergene’ hond niet meer weg te denken in de volksmond. Hypoallergeen betekent dat er een lage kans is op een allergische reactie. Denk bijvoorbeeld aan labradoodles, die in gezinnen maar al te graag worden verwelkomd. In 2024 werd het aantal van deze krullenbollen in Nederland op 60.000 geschat. Daarnaast worden er jaarlijks nog eens ongeveer 5.000 pups geboren.
Door deze hype wint de labradoodle het maar al te vaak van de viervoeters die vol verwachting een nieuw thuis afwachten in het dierenasiel.
Scientists at a biotech company have used gene editing to create two hypoallergenic beagles that don’t trigger allergies
— Guardian US (@us.theguardian.com) 5 augustus 2026 om 16:42
De fabel rondom hypoallergene claims
Zoals vaak wordt gedacht, wordt hondenallergie niet simpelweg veroorzaakt door rondvliegende hondenharen door het huis. Die hypoallergene claim is dus eigenlijk een fabel; allergieën ontstaan door eiwitten die bijvoorbeeld via het speeksel, de huidschilfers en de urine van de hond in de omgeving terechtkomen. Er bestaat dan ook (nog) geen hondenras dat wetenschappelijk als hypoallergeen kan worden aangemerkt.
‘Oplossing’ tegen allergische reacties
Dat moest toch op te lossen zijn, dachten wetenschappers in Amerika. Om het vooral voor de mens zo gemakkelijk mogelijk te maken, startten de onderzoekers een nieuw experiment. Het doel: het uitblijven van allergische reacties. Alleen, daarbij wordt de oplossing niet bij de mens gezocht, maar bij de hond. Het aanpassen van menselijk DNA voor zoiets lijkt mij persoonlijk ook wel erg ver gaan. Maar in deze maatschappij blijkt dat honden toch echt nog niet dezelfde waarde als mensen hebben. De wetenschappers gaan namelijk wél aan de slag met het aanpassen van natuurlijke processen bij honden.
Eerder probeerde men dit zelfs al door middel van klonen, maar dat resulteerde in zieke pups. Dus werd er geld gepompt in de nieuwe optie, waarbij gebruik wordt gemaakt van CRISPR-technologie. Hierbij knippen de Amerikaanse onderzoekers als het ware in het DNA van de honden zodat bij mensen de allergische reactie uitblijft. In Nederland hoeven we dit overigens niet te verwachten, hier is dit gelukkig verboden.
Waarom dit geld niet wordt gestoken in onderzoek naar de gezondheid van dieren, is voor mij daarbij een groot vraagteken.
Aanpassing in honden-DNA ‘succesvol’
Deze nieuwe methode bleek ‘succesvol’. Succes voor geneticus Matt Walker dan. Beagles Alfie en Bailey werden namelijk geboren en Walker kreeg geen allergische reactie. Voor Alfie en Bailey is er geen succes, of in ieder geval geen bewezen voordeel. In het optimistische scenario heeft het experiment voor deze twee viervoeters een neutraal resultaat. Dan hopen we dat ze op lange termijn geen leed ervaren als gevolg van het geknutselde honden-DNA in zich. Want dat weten we simpelweg nog niet.
Het weggeknipte eiwitgen
Onderzoekers hebben het DNA van de honden bewerkt, waarbij het gen dat verantwoordelijk is voor de productie van hondenallergeen Can f 1 werd uitgezet. Goed om hierbij te onthouden: we weten nog niet precies welke biologische functie Can f 1 bij honden heeft. Het knutselen aan het honden-DNA kan dus zowaar gevolgen hebben voor de dieren. Daarnaast is dit niet het enige eiwit dat voor allergische reacties bij hondenbaasjes kan zorgen.
De onderzoekers hebben dit aangepaste DNA vervolgens gebruikt om embryo’s te maken, waarna deze in een draagmoeder zijn geplaatst. Dat bracht de geboorte van de twee pups in september 2024.
Moeten we dit willen?
Zoals moleculair geneticus Frank van Steenbeek zei:
“We moeten ons ernstig afvragen of we dit wel willen.”
Hoe ziet de toekomst eruit als mensen hiermee doorgaan in landen waar het mag? Zitten we dan over tien jaar met een knuffelkrokodil op de bank? Of misschien een dolfijn die in de vijver past?
Of kiezen we ervoor om de kennis en het geld te steken in onderzoeken die dieren helpen en dieren te laten zoals ze zijn? Dat we de wereld niet aanpassen zodat de mens – vooral op korte termijn – van al zijn of haar gemakken is voorzien.
Bronnen:
- RTL Nieuws
- ABC News
- Sage Journals
- Dier & Recht
- Lees ook op Animals Today
Miljoenenboete wegens dierenleed bij beaglefokker voor dierproeven VS
©AnimalsToday.nl Imane Vossen
