Wat hebben een legkip, een vervallen restaurant aan de Griekse kust en de Europese migratiecrisis met elkaar gemeen? Op het eerste gezicht weinig. Maar in de speelfilm Hen raken deze werelden op een even verrassende als aangrijpende manier met elkaar verweven. De heldin van het verhaal is een kip die aan de vee-industrie ontsnapt en vooral één ding wil: gewoon kip zijn.
Hen is een speelfilm uit 2025 van de Hongaarse regisseur György Pálfi, een coproductie van Griekenland, Duitsland en Hongarije. De oorspronkelijke titel is Kota, het Griekse woord voor kip. De film draait vanaf 12 november 2026 in de Nederlandse bioscopen.
Film Hen
Pálfi filmt grotendeels op kippenhoogte. Dat levert prachtige, soms bijna poëtische beelden op van een wereld waarin de mens niet altijd van zijn beste kant te zien is. Ook de close-ups van de gevleugelde hoofdrolspeelster zijn bijzonder mooi. Maar liefst acht echte kippen vertolken samen deze rol. Volgens de regisseur zijn de dieren goed verzorgd en zijn gevaarlijke scènes met digitale technieken gerealiseerd.
Geboren als product
De film opent met confronterende beelden uit de pluimveehouderij. Duizenden pasgeboren pluizige haantjes zitten nietsvermoedend op een lopende band richting de vermaler, omdat ze voor de eierindustrie geen economische waarde hebben. Wat de film laat zien, is geen achterhaald gebruik. Het doden van mannelijke kuikens gebeurt in Europa nog steeds. In Nederland wordt steeds vaker geslachtsbepaling in het ei toegepast, maar elders is ook het levend vermalen van kuikens nog altijd toegestaan.
Dit bericht op Instagram bekijken
Hennetjes
De hennetjes in de film wacht een ander lot. Zij worden in kooien gezet om eieren te produceren, dicht op elkaar en met nauwelijks mogelijkheden om hun natuurlijke gedrag te vertonen. Hun eieren verdwijnen zodra ze zijn gelegd.
Onze hoofdpersoon ontsnapt aan dit bestaan, niet omdat iemand haar een beter leven gunt, maar omdat haar zwarte veren ongewenst zijn. Een vrachtwagenchauffeur neemt haar mee om haar zelf te slachten. Wanneer hij bij een tankstation stopt, ziet de kip door het open autoraam een groep vogels bij een prullenbak naar voedsel pikken. Ze waagt de sprong en ontsnapt door het raam, een onbekende wereld tegemoet.
Gered, maar niet vrij
Ze belandt bij een vervallen restaurant aan de Griekse kust, waar een man woont die zich niet gemakkelijk laat doorgronden. Hij is dol op zijn hond, maar houdt hem doorgaans aan een korte ketting. Wanneer de hond de kip te pakken krijgt, redt de man haar en verzorgt hij haar tot ze is hersteld. Vervolgens zet hij haar in zijn kippenhok. Waarschijnlijk denkt hij dat ze het daar prima heeft. Er is immers voedsel, beschutting en zelfs een haan.
In het kippenhok wordt ze bepaald niet met open vleugels ontvangen. Ze moet haar plaats in de pikorde bevechten en blijft zoeken naar een uitweg. Vooral haar verlangen om haar eigen eieren uit te broeden loopt als een rode draad door de film. Ze is dan wel aan de vee-industrie ontsnapt, maar nog steeds worden haar eieren weggehaald en krijgt ze niet de kans om haar kuikens groot te brengen.
Iedere ontsnappingspoging eindigt weer in het hok. Maar opgeven doet ze niet.
Een menselijke tragedie
Buiten het kippenhok ontvouwt zich ondertussen een menselijke tragedie, tegen de achtergrond van de Griekse migratiecrisis. De wereld waarin de man zich begeeft, blijkt minstens zo hard als die van de vee-industrie. Ook hier worden levende wezens gebruikt om geld aan te verdienen.
De man kan hard en onverschillig zijn, maar toont tegelijkertijd een bijna ontroerende zorg voor de kip. Probeert hij iets goed te maken? Of wil hij vooral zichzelf ervan overtuigen dat hij toch een goed mens is? Pálfi laat het in het midden.
De kip zoekt ondertussen voedsel, veiligheid en een plek om haar eieren uit te broeden. Wat zich om haar heen afspeelt, ontgaat haar grotendeels. Wij begrijpen het wel, en juist dat contrast maakt de film bij vlagen bijzonder indringend.
Sandra van de Werd, van Comité Dierennoodhulp:
“Een herkenbaar moment voor mij persoonlijk is het moment dat de hen gewond is geraakt en langere tijd verzorgd wordt door de oude man bij wie ze op het terrein woont. Hij zorgt dat ze lekker ligt, zalft haar wonden en geeft haar lekkers. Er ontstaat bij de oude man een tederheid en soort van vriendschap voor de hen, die hij daarvoor maar al te vaak als lastpak zag. Ontroerend om te zien.”
Wie bepaalt wat een goed leven is?
Hen is geen luchtige dierenfilm, al valt er af en toe zeker wat te lachen. De kip spreekt geen woord, maar toch leef je steeds meer met haar mee en hoop je dat het goed met haar afloopt. Pálfi neemt soms wel erg veel tijd voor zijn scènes en de film had hier en daar wat meer vaart mogen hebben. Maar het bijzondere camerawerk en vooral de kip zelf maken veel goed.
Wat Hen zo treffend laat zien, is hoe vanzelfsprekend mensen het vinden om over het leven van dieren te beslissen. De kip wordt gered en verzorgd, maar anderen blijven bepalen hoe en waar ze mag leven en wat er met haar eieren gebeurt.
De film werkt toe naar een even bizarre als aangrijpende ontknoping, waarin vrijheid en tragedie op een wrange manier samenkomen. Na een leven waarin mensen alles voor haar bepaalden, krijgt de kip uiteindelijk de kans om haar natuurlijke gedrag te volgen. Ze wilde gewoon kip zijn. Niet voor ons, maar voor zichzelf.
Sandra van de Werd:
“Met mijn initiatief Red een Legkip hebben we in de 15 jaar van ons bestaan ruim 31.500 kippen zoals de hoofdrolspeler kunnen redden van de slacht. Om ze na hun ellendig korte leven van 1,5 jaar nog een mooi vrij leven als kip te kunnen geven in de tuin van dierenvrienden. Ook zij zijn allemaal individuen die een eigen karakter hebben en net zoals de hoofdrolspeelster kunnen ontroeren. Voor menig kijker van deze film zal de kip denk ik in eerste instantie een ver van mijn bed show zijn. Een kip is toch het meest bekend als iets om op te eten, haar vlees of haar eieren. De meeste mensen weten niet hoe een kip in werkelijkheid is. In de film ‘HEN’ kunnen mensen echt kennis maken met het dier kip. Ze kunnen kennis maken met haar intelligentie, wat ze graag doet, haar nieuwsgierigheid, haar angsten en haar verlangens. Ze kunnen met haar meeleven. En haar begrijpen. En ook ontdekken: zij is niet zoveel anders dan ons.”
Hen is vanaf 12 november 2026 te zien in de Nederlandse bioscopen. Lees op Cinéart meer over de exacte vertoondata en bioscopen.
Wist je dat je via Red een Legkip een kip kunt adopteren? Klik hier voor meer informtatie.
©AnimalsToday.nl Liesbeth Riekwel
Film Hen: een kip die gewoon kip wil zijn
Karen vertelt over wat ze ziet, meemaakt en niet onbesproken laat. Haar kijk op dieren en onze wereld.Lees Karen's blog ›
