Het paard stond vastgebonden aan een hek en probeerde zich uit alle macht los te trekken. Ik klikte het Amerikaanse filmpje snel weg, want ik kreeg er een knoop van in mijn maag. Arm dier, wat een stress! De reacties onder het filmpje schokten me echter nog meer. Het overgrote deel van de mensen leek dit een hele goede ‘trainingstechniek’ te vinden. Veel mensen zijn helaas niet in staat om paarden juist in te schatten en behandelen de dieren alsof ze aan ons onderworpen moeten worden.

Wat ik zag was een paard dat volledig in paniek was. Hij probeerde los te komen, wilde vluchten. Maar dat kon niet, omdat ze hem met een stevig touw hadden vastgezet. Los van het grote risico dat het paard verwondingen oploopt aan zijn hoofd en nek, leert dit paard hier helemaal niks van. Bij zoveel stress schiet het zenuwstelsel in standje ‘overleven’ en kunnen de hersenen geen nieuwe informatie verwerken. Het enige dat deze zogenaamde ‘trainer’ dit paard meegeeft is een trauma.

Paarden zijn vreedzame dieren
Uiteindelijk zal het vastgebonden paard opgeven. Hij merkt dat er niet geluisterd wordt en is doodmoe van het vechten. Voor sommige mensen is dit helaas het bewijs dat deze methode werkt. Maar als deze mensen zich écht in het wezen paard zouden verdiepen, wisten ze dat paarden elkaar niet proberen te onderwerpen. Dat de hiërarchie in wilde kuddes niet zwart-wit is, maar dat rollen kunnen wisselen. Dat de enige paarden die weleens met elkaar in conflict komen, hengsten zijn die hun zinnen hebben gezet op dezelfde dames.
Paarden zijn vreedzame, sociale en gevoelige dieren. Mensen zijn dat van nature ook, daar ben ik van overtuigd. Maar waar ging het toch zo mis?

Chronische stress
Veel mensen zijn chronisch gestrest. Ze leven vanuit hun hoofd, weten niet goed wat ze voelen en wat ze nodig hebben. Ze rennen maar door. Als je niet weet wat jijzelf nodig hebt, hoe kun je dan aanvoelen wat een ander nodig heeft, die ook nog eens een andere taal spreekt? Paarden worden ongevraagd de mensenwereld ingesleept, die vol is met prikkels en helaas meestal niet voldoet aan wat paarden nodig hebben. Vervolgens moeten deze paarden ‘gewoon’ luisteren, want eigenaren hebben weinig tijd en willen ongecompliceerd een rondje kunnen rijden.
.
Ego van mensen
Bij sommige mensen speelt ook het ego een belangrijke rol. Ze willen graag erkenning en een bepaalde status. Een paard met heftig gedrag kunnen ‘temmen’ streelt hun ego: kijk, eens wat ik kan! Dat terwijl paarden juist heel goed gaan op zachtheid. Heftig gedrag kan vaak voorkomen worden door in kleine stapjes te werken, continu aangepast op wat het paard op dat moment aankan. Maar dat levert natuurlijk geen ‘stoere’ filmpjes op met felbegeerde likes.

Eerst naar jezelf kijken
Mensen die hun paard veroordelen vanwege zijn gedrag zouden eerst naar zichzelf mogen kijken. Wetenschappelijk is aangetoond dat paarden niet in staat zijn om ons expres dwars te zitten. Dus wat gebeurt er bij mensen die dat wel zo ervaren? Er wordt iets in hen geraakt. Misschien is het stress vanwege een te drukke planning, schaamte tegenover stalgenoten, of angst dat het paard hen niet leuk vindt. Dat is zonde en erg sneu, voor het dier. Paarden die moeilijk gedrag vertonen krijgen dan de boodschap ‘Ik luister niet naar je’, terwijl ze alleen duidelijk proberen te maken dat er iets is wat stress veroorzaakt.
Ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen de beste bedoelingen hebben met hun paard. Ze worden alleen te veel geleefd door de waan van de dag en soms ook door hun ego. Paardenwelzijn zal enorm verbeteren als mensen vaker hun eigen rol onder de loep nemen en vaker vanuit ontspanning en geduld met hun paard samenzijn. Dan ontstaat ruimte om écht naar ze te luisteren.
.
Paula van de Geest – paardengedrag en -welzijn
.
- Lees alle artikelen van Paula van de Geest
- Zie ook Pony-en paardenjaarmarkt in Heeten geen feest voor dieren
.
©AnimalsToday.nl
Gerelateerde berichten
Strijd mee tegen dierenleed!
Paula van de Geest: Paarden die schreeuwen en mensen die niks horen
Blog Karen Soeters
Karen vertelt over wat ze ziet, meemaakt en niet onbesproken laat. Haar kijk op dieren en onze wereld.Lees Karen's blog ›



