Hoewel het uitsterven van diersoorten een natuurlijk proces is, gebeurt het tegenwoordig in een alarmerend tempo. Tegelijkertijd zijn er ook succesverhalen. Dankzij gerichte inzet van natuurbeschermers weten sommige diersoorten zich te herstellen. Hun aantallen nemen weer toe, onder meer door fokprogramma’s, herintroductie en strengere maatregelen tegen stroperij.
Kakapo
De kakapo, een niet-vliegende papegaai uit Nieuw-Zeeland, stond lange tijd op de rand van uitsterven. Op een eiland zonder natuurlijke vijanden vormde zijn leven op de grond oorspronkelijk geen probleem. Dat veranderde toen mensen roofdieren zoals ratten en katten introduceerden. De populatie nam af tot minder dan 50 exemplaren, maar is weer gegroeid tot ruim 250 vogels.
Takahe
Ook de takahe, een andere inheemse vogel uit Nieuw-Zeeland, kent een opmerkelijk verhaal. De soort werd in de negentiende eeuw zelfs twee keer als uitgestorven beschouwd. Predatoren en verlies van leefgebied speelden daarbij een grote rol. In 1948 werd de vogel onverwacht herontdekt, wat het startpunt vormde van natuurbeschermingsprojecten. Inmiddels is de populatie gegroeid tot ongeveer 500 dieren. Het herstel is hoopgevend, maar de soort heeft nog een weg te gaan.
Blauwe vinvis
Het internationale verbod op commerciële walvisjacht 40 jaar geleden heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het herstel van verschillende walvissoorten. De blauwe vinvis, het grootste dier op aarde met een lengte tot wel 30 meter, profiteert daar enorm van. Gert Polet, Noordpool- en wildlife-expert bij het Wereld Natuur Fonds (WNF), deelt over het belang van het verbod:
“Het internationale verbod op commerciële walvisjacht is een enorm natuurbeschermingssucces. Sindsdien herstellen een flink aantal walvispopulaties zich. Het laat zien dat de natuur zich kan herstellen als de bedreiging wordt aangepakt en er veiligheid en ruimte ontstaat voor soorten als walvissen.”
De populatie van de blauwe vinvis wordt inmiddels geschat op 10.000 tot 25.000 exemplaren, een duidelijk herstel ten opzichte van eerder.
Arabische oryx
De Arabische oryx geldt als een van de meest geslaagde herintroductieprojecten ter wereld. In 1972 werd de soort in het wild uitgestorven verklaard, vooral als gevolg van veel jacht op de hoorns. Dankzij fokprogramma’s en herintroductie leven er nu weer wilde populaties in onder meer de woestijn van Oman en Saoedi-Arabië.
Hawaïaanse monniksrob
De Hawaïaanse monniksrob had lange tijd te maken met onder andere jacht en vervuild leefgebied (bijvoorbeeld visnetten waar ze in vast komen te zitten). De soort, die uitsluitend rond Hawaï voorkomt, wist zich langzaam te herstellen dankzij opvangprogramma’s en betere bescherming van het leefgebied. Inmiddels wordt de populatie geschat op ongeveer 1.400 dieren, al blijft deze situatie ook kwetsbaar.
Succesverhalen, maar natuurbescherming blijft essentieel
Deze voorbeelden laten zien dat natuurbescherming daadwerkelijk verschil kan maken. Tegelijkertijd blijft de druk op biodiversiteit wereldwijd groot. De snelheid waarmee soorten uitsterven ligt naar schatting tot duizend keer hoger dan vóór het tijdperk van de mens. Onder andere bescherming van leefgebieden en het tegengaan van klimaatverandering blijven daarom cruciaal om te voorkomen dat nog meer soorten voorgoed verdwijnen.
Bronnen:
©AnimalsToday.nl Imane Vossen
#GNvdD: Succesverhalen over de comeback van bedreigde diersoorten
