Duizenden Roemenen overspoelden onlangs het plein voor het parlementsgebouw in Boekarest uit protest tegen het doden van honden in dodingsasiels. Varja Dijksterhuis sprak namens Animals Today met Sonia Costas, een Roemeense dierenrechtenactivist die zich inzet om zwerfdieren te redden en een particuliere hondenopvang runt. Zij vangt getraumatiseerde honden op, strijdt tegen de Roemeense broodfok en voert in samenwerking met de lokale autoriteiten sterilisatiecampagnes uit, zodat het zwerfhondenprobleem bij de kern wordt aangepakt.
Leuzen als ‘Weg met de criminelen!’ en ‘Wij zijn hun stem!’ galmden door de Roemeense steden tijdens de protesten die in Roemenië werden gehouden. Volgens dierenorganisatie Kola Kariola zijn in de afgelopen drie jaar ongeveer 70.000 honden in dodingsasiels omgebracht, waarvan de helft in slechts vier asiels. Jaarlijks worden er tientallen miljoenen euro’s in deze bodemloze put gestoken. “Genoeg is genoeg”, vinden de demonstranten. Zij eisen wetswijzigingen: geen belastinggeld meer voor het doden van honden, maar voor preventie.
Zwerfdieren steriliseren
Daar is Costas het roerend mee eens: “De kosten voor het opsporen en doden van één zwerfhond lopen al snel op tot 400 euro, daarmee kun je vijf teven steriliseren”, legt ze uit.
“Door honden te blijven vangen, euthanaseren en weinig aan preventie te doen, is het dweilen met de kraan open: teven krijgen elke zeven maanden een nieuw nestje pups.”
Dat het systeem in stand blijft, heeft volgens de internationale dierenorganisatie ROLDA een financiële reden: Doordat lokale autoriteiten asiels betalen per gevangen en geëuthanaseerde hond, is een lucratief verdienmodel ontstaan.
Dodingsasiels
Naar schatting zwerven er een miljoen zwerfhonden door de Roemeense straten. Zogenoemde dog catchers vangen deze honden en brengen ze naar gemeentelijke dodingsasiels verspreid door het land.
“In de dodingsasiels worden de honden geslagen, krijgen ze vaak dagen geen voedsel en water en zitten ze in hun eigen ontlasting in donkere, koude kennels.”
Costas slikt en laat een stilte vallen. Dan praat ze verder:
“In deze asiels voeren veroordeelde criminelen hun taakstraf uit als ‘verzorgers’. Hondenwelzijn interesseert ze niet. Uit undercoverbeelden van Kola Kariola blijkt dat verzorgers dronken rondzwalken. Ze urineren in de waterbakken van de honden en laten honden expres met elkaar vechten. In sommige asiels liggen dode honden dagenlang tussen de levende dieren. Daarom red ik de honden zo snel mogelijk van straat als ik een melding krijg, voordat de dog catchers ze vinden. Het is daar echt de hondenhel.”
Broodfokkers
In Roemenië waren niet altijd zwerfhonden. Sterker nog, voor Costas werd het zwerfhondenprobleem pas duidelijk zichtbaar rond de jaren ‘90. De reden dat de zwerfhondenpopulatie zo abrupt is ontstaan en explosief groeide in de tweede helft van de twintigste eeuw is het “urbanisatieprogramma” van het communistische regime in de jaren 1980. Tijdens dit beleid moesten boeren werken in fabrieken in de steden. Hun honden en katten mochten niet mee en belandden op straat, waarna zij zich in rap tempo voortplantten.
De tweede belangrijke reden zijn de broodfokkers, vertelt Costas. “In Roemenië worden op grote schaal populaire rashonden gefokt, die voor relatief lage prijzen worden verhandeld. Na vier jaar worden fokteven op straat gedumpt. Ook pups die niet verkopen of een afwijkend uiterlijk hebben worden geloosd,” vertelt Costas. “Kijk, dit is Hope.” Costas laat een foto zien van een piepklein hondje, met schele ogen.
“Ik vond hem in januari roerloos en onderkoeld op straat. Hij was nog geen maand oud en woog 98 gram. Hij heeft een open fontanel en kijkt scheel: niet geschikt voor de verkoop dus. Inmiddels weegt hij al twee kilo. Hij speelt met de jonge katjes en is zó lief. Met zijn aandoening kan hij prima leven, hij heeft geen pijn.”
Hondenopvang
Costas heeft 120 honden in opvang. Sommige zijn ziek, gehandicapt of zo getraumatiseerd dat ze voor altijd bij Costas zullen blijven. De minder getraumatiseerde honden krijgen training en socialisatie, zodat ze geadopteerd kunnen worden door Nederlanders en Belgen. Het leven als Roemeense hondenredder is zwaar. In Roemenië zijn weinig sociale voorzieningen en Costas’ familie heeft weinig geld. Toch blijft ze doen wat ze doet. “Zelfs als mijn kennels en huis al vol zitten met geredde honden, kan ik niet anders dan weer in actie komen wanneer ik hoor dat er een hond in nood is,” zegt Costas.
“De liefde die we van de honden krijgen, maakt alles de moeite waard.”
Zwerfdieren redden
Op de vraag waarom Costas haar hele leven wijdt aan het redden van honden, denkt ze even na. Dan vertelt ze:
“Ik red honden, omdat honden mij hebben gered. Mijn jeugd was niet makkelijk. Als kind voelde ik me vaak ongewenst. De enige die er echt voor mij was, was mijn hond Bell. Hij voelde mijn verdriet; bij hem kon ik veilig huilen.”
Costas haar levensdoel staat vast: een einde maken aan de broodfok, meer preventie en een veilige plek bieden om zo veel mogelijk honden te redden, op te vangen en uiteindelijk te kunnen plaatsen bij liefdevolle gezinnen. Samen met lokale autoriteiten wil ze sterilisatiecampagnes opzetten, zodat het zwerfhonden probleem bij de kern wordt aangepakt.
Terwijl Sonia mijmert over een toekomst waarin er geen Roemeense zwerfhonden meer zijn, wordt ze besnuffeld door drie nieuwsgierige neuzen. Odi, Koko en Tita zijn drie vrolijke pups die Costas tussen het vuilnis vond toen ze nog maar twee dagen oud waren. Ze lacht en aait ze over hun koppies. Vertederd vertelt ze:
“Binnenkort vertrekken deze lieverds naar hun nieuwe baasjes in Nederland. Ik zal ze missen.”
Meer informatie over Costas’ werk en haar opvang is te vinden op www.soniasanimalhaven.com.
Bronnen:
©AnimalsToday.nl Varja Dijksterhuis
