Na het verbod op de pulsvisserij zijn Nederlandse vissers in het Kanaal en de zuidelijke Noordzee op grote schaal overgestapt op de zogeheten flyshootmethode. Daarbij trekt men kabels in een ruitvorm over de zeebodem. Té efficiënt luidt de kritiek en bovendien is nog onduidelijk hoe schadelijk deze vorm van visserij is. Maar het lijkt alsof men oogkleppen op heeft voor de gevolgen.
De opgeworpen stofwolken tijdens de flyshootmethode jagen vissen op, rechtstreeks een net in. Volgens voorstanders, waaronder de Nederlandse Vissersbond, is de techniek efficiënt, brandstofbesparend en minder belastend voor de zeebodem dan traditionele visserij. Tegelijkertijd klinkt er al jaren stevige kritiek van onder meer Franse en Britse vissers en milieuorganisaties, die juist wijzen op de te hoge efficiëntie en onherstelbare schade.
Visserij met oogkleppen op
Wat de werkelijke invloed is van deze visserij en of er genoeg vis overblijft, is onduidelijk. Zeker nu de sector, mede door sterk verlaagde makreelquota na jaren van overbevissing, steeds vaker uitwijkt naar soorten zonder vangstlimieten. Het gaat dan onder meer om inktvis, rode poon en mul; soorten waarover juist nauwelijks iets bekend is. Niemand weet hoeveel inktvis er in het Kanaal rondzwemt, of in hoeverre rode poon en mul onder druk staan. In de visserijwetenschap heten dit de ‘data-arme’ soorten : er is te weinig kennis om te beoordelen hoe het met de populaties gaat of hoeveel men veilig kan vangen.
Volgens voorstanders is de flyshootmethode dus efficiënt en minder belastend voor de zeebodem. Tegelijkertijd waarschuwen Franse en Britse vissers en milieuorganisaties dat juist die efficiëntie de druk op visbestanden vergroot. Dat lijkt geen onlogische zorg. Juist over de soorten die men nu meer bevist, ontbreekt het aan kennis én aan bescherming. Zo ontstaat een verontrustende situatie: hoe minder we weten, hoe moeilijker het is om in te grijpen, en hoe vrijer er gevist kan worden. De visserij verschuift daarmee naar precies die soorten die het minst in beeld zijn en dus het minst beschermd.
.
Langzaam sterven door verstikking
Maar het probleem zit niet alleen in aantallen. Ook de manier waarop men vissen vangt en doodt blijft buiten beeld. Vissen raken uitgeput tijdens de vangst, worden samengedrukt in netten en sterven langzaam door verstikking aan boord. Tegelijkertijd raken netten en vistuig verloren op zee, waar ze als zogenoemde ‘spooknetten’ nog jarenlang dieren verwonden en verstikken.
Het ministerie stelde miljoenen beschikbaar om meer inzicht te krijgen in deze visserij en de staat van de visbestanden. Maar de sector zelf werkt nauwelijks mee aan dit onderzoek. Meer kennis betekent immers een grotere kans op regulering en daarmee op beperkingen. Men heeft liever oogkleppen op om de waarheid niet te zien.
Het gebrek aan kennis lijkt hier geen reden om pas op de plaats te maken, maar om door te gaan. Kan het niet linksom, dan maar rechtsom. Eerst wordt er gevist, en pas later, als het veel te laat is, kijkt men wat er nog over is. Na het verbod op pulsvissen lijkt het probleem niet verdwenen, maar slechts verplaatst. Misschien is het tijd om die volgorde om te draaien.
Bronnen:
©AnimalsToday.nl Mariska van Geelen
Visserij met oogkleppen op
